Ukochaj swoje Wewnętrzne Dzieckowarsztat terapeutyczny (8h)

Metoda zakłada eksternalizację struktury „wewnętrznego dziecka" w postaci materialnego obiektu (lalki), co istotnie wzmacnia dostęp do treści przedwerbalnych i afektywnych, które są słabo dostępne wyłącznie na poziomie narracyjnym.

Metoda daje możliwość stworzenia wtórnej, intrapsychicznej relacji przywiązaniowej, w której: dorosła część Ja pełni funkcję bezpiecznej bazy i bezpiecznej przystani, wewnętrzne dziecko staje się obiektem stałej, przewidywalnej, responsywnej opieki.

Wykonywanie po warsztacie zaproponowanych zadań - codzienne zabieranie lalki, spanie z nią oraz dbanie o nią aktywuje system przywiązania w sposób ciągły, a nie jedynie symboliczny. To odróżnia tę metodę od krótkich interwencji np. wyobrażeniowych - mamy tu do czynienia z długotrwałą korektą modelu roboczego Ja–Inny, realizowaną wewnątrz osoby.

W ujęciu terapii schematów wewnętrzne dziecko odpowiada trybom Dziecka Zranionego / Opuszczonego. Dorosła część osoby jest wzmacniana jako tryb Zdrowego Dorosłego.

Kluczowym elementem Twojej metody jest systematyczne, wielokrotne wzmacnianie trybu Zdrowego Dorosłego poprzez codzienną opiekę, werbalne nazywanie zasobów, konsekwentne komunikaty akceptacji i zachwytu. Osoba, wykonująca pracę wewnętrzną z wykorzystaniem tej metody, tworzy przestrzeń do powtarzalnego „limited reparenting", przy czym różnica polega na tym, że funkcja ta nie jest wyłącznie relacyjna (terapeuta–pacjent), ale zinternalizowana i autonomiczna.

Z perspektywy neurobiologii można wskazać, że w wyniku pracy z wykorzystaniem opisanej metody następuje rekonsolidacja pamięci emocjonalnej – nowe doświadczenia afektywne nadpisują wcześniejsze ślady pamięciowe związane z odrzuceniem, wstydem.

Niewystarczające zaopiekowanie dziecięcych potrzeb, z perspektywy psychologii rozwojowej i klinicznej, prowadzi ono do utrwalenia specyficznych sposobów funkcjonowania układu nerwowego, emocjonalnego i poznawczego, które są przenoszone w dorosłość.

Dziecko, które nie doświadcza adekwatnej regulacji ze strony opiekuna, uczy się, że jego stany emocjonalne są zbyt intensywne, niebezpieczne albo nieistotne. W konsekwencji w dorosłości często obserwujemy trudności w samoregulacji – emocje bywają albo nadmiernie intensywne i zalewające, albo odcinane i tłumione.

Brak bezwarunkowej akceptacji i emocjonalnego dostrojenia sprzyja również rozwojowi surowego, krytycznego dialogu wewnętrznego; przekłada się też na chroniczne poczucie niewystarczalności, wstydu i konieczności „zasługiwania" na relację. Zaniedbanie emocjonalne prowadzi także do ukształtowania przekonań rdzeniowych dotyczących relacji: „bliskość jest zagrażająca", „sam muszę o siebie zadbać".

W dorosłości może to skutkować przymusem samowystarczalności, trudnością w proszeniu o pomoc, lękiem przed zależnością lub – przeciwnie – intensywnym lękiem przed porzuceniem. Praca z Wewnętrznym Dzieckiem odpowiada na te konsekwencje nie poprzez analizę przeszłości, lecz poprzez odbudowę brakującej relacji – takiej, w której dorosła część Ja staje się źródłem regulacji, akceptacji i emocjonalnej obecności. To właśnie ta relacja, stopniowo internalizowana, umożliwia realną i trwałą zmianę w sposobie przeżywania siebie i relacji z innymi.