O psychoterapii diady. Perspektywa matki

Artykuł – opowieść Pacjentki, pokazuje, jak wygląda psychoterapia diady oraz jakie czynniki odgrywają istotną rolę w zmianie relacji z jednym z członków rodziny.

Bolał mnie brzuch. Bóle były tępe, rozległe i zwykle pojawiały się około wieczora. Po tygodniu zaczęło mnie to niepokoić i zastanawiać; czy to brzuch mnie boli, czy może znów zdenerwowała mnie Córka? Po pewnym czasie poszłam do lekarza rodzinnego na skargę – na bolący brzuch. Moja lekarka przepisała mi jakieś tabletki i wysłała na badania. Po miesiącu bóle brzucha nie ustępowały i były coraz bardziej dotkliwe. Diagnoza lekarska – nerwica. Nerwica, skąd nerwica? Tak naprawdę domyślałam się – moje relacje z Córką nie były dobre. Rozmowy nie pomagały, pretensje rosły, a wraz z nimi mój ból brzucha stawał się trudny do wytrzymania. Szukając rozwiązania, obejrzałam film Pawła Łozińskiego „Nawet nie wiesz, jak bardzo cię kocham”. Psychoterapeutą jest w nim prof. Bogdan de Barbaro, jeden z najbardziej cenionych terapeutów rodzinnych w Polsce. To był kawałek dobrego, poruszającego kina, a mój brzuch w trakcie filmu bolał mnie bardzo. Płakałam. Wiedziałam, że potrzebuje właśnie takiej rozmowy z mają Córką, aby mnie usłyszała, abym ja Ją mogła usłyszeć.

Czym była moja psychoterapia ? Rozmowami, a może Rozmową,  trudną bolesną, pełną łez i wzruszeń. Z pewnością to, co opowiem, nie wyczerpuje  tematu; nie uważam też, żeby to było jedyne rozumienie psychoterapii. Będzie moje, a więc subiektywne.

Na początku czułam wstyd , potem pojawił się lęk przed oceną. Jednocześnie nie chciałam porad, pocieszania, mówienia komplementów, czy trzymania za rękę i podawania chusteczek. Na szczęście nic takiego nie miało miejsca. Nie jest tak, jak często się słyszy , że psychoterapeuta to taki płatny przyjaciel dla nieszczęśliwych. Bardzo chciałam rozmawiać i dogadać się z Córką , co okazało się kluczem rozwiązania trudności. Terapeuta uzmysłowił mi, że może mi pomóc, jeśli będę tego chciała i będę współpracowała. Współpracowała,  czyli będę chciała się zmienić, w przeciwnym wypadku  nie pomoże mi, choćby dał z siebie wszystko. Byłam gotowa na zmiany, także  na zmianę siebie.

Jak przebiegała nasza terapia – lecząca rozmowa? Przede wszystkim terapeuta starał się mnie i córkę zrozumieć i dotrzeć do istoty problemu. Pytania,  na które odpowiadałyśmy służyły poznaniu szerokiego kontekstu naszych trudności i przyglądaniu się naszej relacji z różnych stron, żeby pomóc nam zobaczyć ją z innej perspektywy. Zastanawiałyśmy się z Córką, czy problem wynika z mojej i jej aktualnej sytuacji życiowej, czy bardziej ze sposobu, w jaki myślimy i przeżywamy (choć możliwe, że z jednego i drugiego). Terapeuta starał się wczuć w naszą sytuację, jednocześnie nie tracąc z oczu istotnych okoliczności: ważnych wydarzeń z naszego życia i innych kwestii, które nas ukształtowały. Wracałyśmy w rozmowach do wcześniejszych wydarzeń  i przeżywałyśmy je  jeszcze raz. I po raz kolejny odświeżałyśmy w pamięci towarzyszące tym wydarzeniom uczucia, żeby dało się coś zmienić w teraźniejszości.

Rozmowy terapeutyczne pomogły mi i mojej Córce  uświadomić sobie, z czego wynikają nasze aktualne kłopoty, konflikty. Pomogły nam dostrzec powtarzające się w naszych zachowaniach schematy oraz przekonania na wiele tematów; często takie, które nas nie wspierały w życiu.  Pomogły zastanowić się, czy chcemy te przekonania  zmieniać, a jeżeli tak, to w jakim kierunku mają iść te zmiany. Rozmowy pomogły nam zrozumieć siebie.

Potem było już łatwiej. Zostałam sama z terapeutą, na dłużej.  Wiedziałam już  skąd wzięły się nieprzyjemne objawy chorobowe i mój ból. Terapeuta pomógł mi określić, czego mi potrzeba, by było łatwiej. W terapii zmierzałam się z dawnymi emocjonalnymi kłopotami i tym razem uczyłam się rozwiązywać je w konstruktywny sposób. Próbowałam  nowego zachowania w bezpiecznych warunkach, czyli w gabinecie mojego terapeuty. Z jego wsparciem było łatwiej odważyć się na próbę nowego. Uczyłam się otwartości na to, że można być blisko Córki rozmaicie,  inaczej, niż to było w relacji z moimi rodzicami. Nauczyłam się być blisko mojej Córki, a ona blisko mnie.

Obserwuj nas i bądź na bieżąco

Zobacz także

Prokrastynacja – co to takiego? Czy ma coś wspólnego z lenistwem? Otóż jest to problem polegający na odraczaniu wykonywania aktywności w różnych dziedzinach życia. Ma on wiele negatywnych skutków, przede wszystkim dla osoby prokrastynującej, ale także dla otoczenia. W artykule przedstawiamy definicje, przyczyny prokrastynacji, jej konsekwencje i wskazówki, jak poradzić sobie z tym problemem. Prokrastynacja […]

Jak poradzić sobie z depresją? Jak powinno wyglądać leczenie depresji (Warszawa)? Poszukiwania odpowiedzi na te pytania zajmują sporą grupę osób. Depresja może wystąpić w każdym wieku, pojawia się zarówno u dzieci, młodzieży, jak i u dorosłych. W różnych grupach wiekowych depresja może mieć różny przebieg i objawy. Może też wymagać odmiennych oddziaływań terapeutycznych. Depresja to […]

Jak często realnie doceniacie siebie, takimi jakimi jesteście, biorąc pod uwagę zarówno swoje mocne, jak i słabe strony? Czy potraficie wybaczać sobie błędy i traktować siebie z wyrozumiałością? Samoakceptacja i budowanie zdrowej relacji z samym sobą są kluczowymi elementami zdrowego i szczęśliwego życia. Czym jest samoakceptacja i dlaczego jest tak istotna? Samoakceptacja to zdolność do […]